Beelden Bilder

Revenie

2012-01-30T12:40:00.000-08:00

Nu is het mij ook overkomen, ik werd gevonden als een van de laatsten uit een groepje van een viertal HAVO-klassen uit 1982. "We moeten weer bij elkaar komen", een aantal vrouwelijke jaargenoten heeft het plan opgevat de examenjaargang 1982 te herenigen.

Ik heb altijd geroepen dat ik nooit een reünie zal willen, of althans eentja dan, na een flink aantal jaren met vrouwen en kinderen en kleinkinderen, alles bijeen. Nu, dat scheelt niet veel. In tijden van vlak na de oorlog zou ik al een opa kunnen zijn en de klas van 1982 is toch ook alweer 30 jaar geleden.
Nu ik dat hier neerschrijf begin ik de volle ernst van dat getal in te zien. Wat heb ik gedaan, wat is er van mij geworden en van al die klasgenoten en waar gaat dat nog heen? 30 jaar is bijna twee keer zolang als de leeftijd die ik toen had. Ik kan niet zeggen dat ik minder ambitieus ben dan toen, dat ik minder plannen heb of minder wil doen met mijn leven.
Een kennis van mij wil verhuizen, terug naar Turkije. Hij is 32 en beschreef zijn leven voor mij dat hij nu in Nederland leidde: werken, thuis zijn op de bank zitten, werken, twee weken op vakantie gaan en weer werken. "Ik heb geen plezier in mijn leven in Nederland" zei hij, "Jij wel?" En prompt werd het mij zwaar om het hart.

Goeje vraag. Wat is er nog over van mijn post-HAVO-ambities? Van mijn post-atheneum-ambities, of mijn post-planologie-in-Nijmegen-ambities? Een prangende vraag. Nu Bleker de scepter zwaait (en geloof mij, dat is niet vanwege vastelaovend) en bijgevolg mijn dienst aan het decimeren is moet ik mij serieus gaan bezinnen op mijn ambities. Mijn post-na-30-jaar-HAVO-ambities.

Joep de creationist

2011-12-11T03:24:00.000-08:00

Mijn mountainbikebuddie Joep J. is een fijne koempel. Vandaag verraste hij mij weer met zijn diepzinnige inzichten, die je niet verwacht tijdens een gewone mountainbiketocht. Daar gaat het overigens bij ons al lang niet meer om, om te fietsen. Natuurlijk, het is een middel im fit te blijven en om de natuur in te trekken, even van huis te zijn, maar zeker voor ons ook om te discussieren en te filosoferen.

Joep is van het praktische, maken en niet zeuren. Vooraf bij vertrek vertelde hij over de aanleg van zijn vijver en hoe hij de vijverspecialist steeds moest overhalen anders te werken dan hij gewend was; "Zoals iedereen het doet, kan het nog altijd, nu doen we het zo."

Er schijnen meer planeten te bestaan dan zandkorrels op deze aarde en het heelal is dus onmetelijk. Daar heeft Joep over nagedacht en kwam er niet uit. Verrassend was zijn inzicht dat daarom het leven op aarde heel goed kon zijn ontstaan vanuit een vooropopgezet plan van levens van een andere planeet. Hoe anders kunnen er dergelijke bijzondere en vreemde wezens onder de oceaan leven? Een creationist, maar met een ander water gewassen. Want waarom zou je doen zoals iedereen het doet?

Out of the box denken is mijn vak, gelukkig zijn er nog mensen die mij inspireren.

Structuurvisie

2011-10-21T04:24:00.000-07:00

Het gaat inmiddels rap met de Structuurvisie van Echt-Susteren. Onder leiding van de ervaren Ellen Janssen krijgen we de stuctuur van het gemeentelijke buitengebied op papier. Mijn rol is de landschappelijk inbreng mede te leveren en te bewaken. Die inbreng is belangrijk, want de landschapstypen zijn de basis van de visie en bepalen zometeen welke ontwikkelingen wenselijk en onwenselijk zijn in het buitengebied. Een treffende beschrijving van het landschap is daarmee belangrijk.

Het meest inspirerend zijn de discussies over deze ontwikkelingen: in hoeverre kunnen we voorzien of nieuwe of uitbreiding van bestaande activiteiten in het buitengebied van invloed zijn op de kwaliteit van het landschap.
Dat is een heel grote sprong voorwaarts, immers alle activiteiten worden afgemeten aan hun impact op dat landschap. Als ontwikkelingen niet sporen met de visie, moeten initiatiefnemers afzien van de ingreep of 'bloeden' als de impact minder ernstig wordt geacht. Dat betekent concreet geld storten in een landschapsfonds of aanvullende maatregelen uitvoeren die de landschappelijke inpassing of de verbetering van het landschap in het algemeen dienen. Dat is een methode die is ingegeven door het Limburgs Kwaliteismenu van de Provincie Limburg. Straks zal deze methodiek worden verankerd in het nieuwe bestemmingsplan buitengebied.

Interessant worden straks de bijeenkomsten met de raadsleden en de klanbordgroepleden. Zij bepalen uiteindelijk voor een groot deel waar het naartoe gaat in de discussie op onderdelen: bouwen in het buitengebied, uitbreiden van bedrijven, nevenactiviteiten van bestaande agrarische bedrijven, hergebruik van vrijkomdende agrarische bebouwing en, en, en. Voor mij is het leerzaam omdat ik een gevoel krijg over hoe er gedacht wordt over deze ontwikkelingen in de verschillende landschapstypen.

Allemaal zaken die spelen op het snijvlak van landschap en planologie. Een mooie kans om de oude stiel weer eens op te pakken.

Regionaal

2011-10-16T12:48:00.000-07:00

Een tekenopdracht. Zo noem ik het maar even.
Een collega-projectleider wil graag een promotieplaatje hebben voor een natuurgebied dat moet worden versterkt. Tenminste, dat wil de projectleider, in opdracht van de provincie. Het waterschap heeft een plan voor twee onderstroomse beekdalen, maar wil die alleen aanpakken als het bovenstroomse natuurgebied wordt opgepakt. Naast de benedenstroomse beekdalen ligt een zandwinning, waar ook plannen voor bestaan, maar die zijn vaag. De ontgronder wil zich niet uitlaten over zijn herinrichtingsvoronemen; maar het kan natuur worden, of recreatie, of beide. Dan ligt er nog aangrenzend een oud plan, maar dat is door de gemeente afgeschoten, want te duur.
Mijn projectleider en die van het waterschap zijn twee handen op een buik, maar ze weten niet waar het naar toe gaat. Wat moet je nu gaan verkopen?

Ach, ik heb weer eens drie dagen mogen oefenen in vogelvluchttekenen.

Nieuwland

2011-10-16T12:34:00.000-07:00

Altijd leuk om in je eigen omgeving nieuwe dingen te ontdekken. Vandaag waren we met schitterend weer op de fiets naar Posterholt gereden. Niet veel geheimen meer voor mij in Posterholt, maar het buitengebied is interessant. We reden via Aerwinkel en het vroegere Hitje nu Posterbos, naar de Voorst de grens over. Je ontmoet dan enkele keren de Vlootbeek die zich in de bovenloop in de oude Roerloop gelegd heeft. De Roer liep vroeger zuidelijk van Posterholt langs de steilrand, waar nu het Jabacircuit ligt. De grens over kom je in Driesch, geen speciaal dorpje, maar een gigantische ijsfabriek en een open structuur met typische woningen van het Duitse platteland; groot, met lelijke kozijenen en rondom vrij. En dan die doorgaande wegen, alleen gericht op de auto, fietsers worden verbannen naar het trottoir.
Eenmaal in het buitengebied tref je een prachtig mozaieklandschap, klein maar fijn. Rond de Kitschermühle heb je mooie doorzichten, typische populierenrijen en diep donkere drassige bodem. Opvallend zijn de fraaie wandelwegen en de kleine weggetjes door het buitengebied. En voordat je het weet sta je ineens weer in Nederland, zo dichtbij. Zo'n oud land.

Meer promotie

2011-09-30T07:49:00.001-07:00

Loestere!

2011-09-22T12:42:00.000-07:00

Door Ut Stof Neet Mier from Peter Beeker & Ongenode Gaste on Vimeo.

Voor onderweg.
Geen commentaar, verder.

Raming

2011-09-20T08:39:00.000-07:00

De raming voor de entree is af. Onze kostendeskundige heeft er nog eens overheen gekeken. Ik heb de maten en oppervlakten nog eens nagekeken, de hele raming doorgelopen op doublures; het is klaar.
Het begrootte bedrag haal ik niet, ik zit er nog met 4% overheen. Ik was uitgegaan van een gebakken klinkerweg als toevoer, die heb ik al meteen laten varen. Dat is nu zelfverdichtende semi-verharding geworden. Ook het parkeren en de wandelwegen zijn in dat materiaal. Het plateau had ik willen opsluiten in Cor-tenstaal, maar ook dat bleek drie keer zo duur dan gewoon standaard betonnen banden. En dan heb ik het lassen ter plekke niet eens laten tellen.
Het is een raming. Zoals het er nu uitziet wordt dit ontwerp uitgewerkt in een bestek, en dan moet alles nog een keer doorgerekend worden. Dat is de tweede keer voor mij, maar nu blijf ik er bovenop zitten. Ik wil dat leren, of in ieder geval eens meemaken.

Het wordt een mooie entree voor Roermond.

Flickr

2011-09-13T08:32:00.000-07:00

Op Flickr zie je de gekste dingen, soms bijzondere wereldaanschouwingen, soms ook heel eigen blikken op onze wereld. Hier heeft iemand Amsterdam gefilmd vanuit een poel langs de weg.

Ik vraag me af of daar niet meer in zit? Kun je landschap in ons land op deze manier interessant uitbeelden en wat brengt dat dan op?

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Kickstand Cyclery

2011-09-09T11:33:00.000-07:00

"Yehuda Moon works at the Kickstand Cyclery, lives on his bicycle and dreams of a day when everyone does likewise."

Fietsers zijn bikkels. Deze website bevestigd het nog maar eens.

Questions in the Lot | Bicycle Comics - Yehuda Moon and the Kickstand Cyclery

Het plateau

2011-09-01T13:28:00.000-07:00

De kostenraming voor de entree komt er aan. Ik heb met mijn collega B. nog eens overlegd hoe de opsluiting te maken van de verhoging. Omdat het een zandheuvel betreft uit 'kniensaerd', of in nederlands konijnenaarde, is de opsluiting gevoelig voor instabiliteit. Ik had het idee om er een betonnen band omheen te leggen, in beton, maar B adviseerde een langere band of een Cortenstalen band in het zand. Als het maar diep genoeg is. De verharding bovenop in zelfhardend halfopen granulaat.De zaak naar Tilburg verstuurd om een raming te maken voor de opsluiting. Ben benieuwd.

Entree

2011-08-25T13:17:00.000-07:00

Op 19 januari presenteerde ik drie alternatieven voor een recreatieve entree naar Nationaal Park de Meinweg. In de schaduw van Roermond liggen drie potentiële terreinen die voor de lokatie vna de entree in aanmerking kunnen komen. Drie alternatieven met drie verschillende eigendomsverhoudingen.
De landschappelijk meest gunstige, pal in het verlengde van de aanvoerweg, viel af, privé-eigendom. De meest compacte in een bos, viel af vanwege ligging in de EHS, overigens ook privé-eigendom.
De derde lokatie, een terrein bij een manege, met leuke weilanden en een rijbak, is in eigendom van de gemeente en verpacht aan een hobbyboer. De potenties van dit terrein zijn relatief groot; door het oplappen van de manege kan er een economische activiteit aan de entree gekoppeld worden en kan de aantrekkelijkheid enorm verhoogd worden. De hobbyboer is op leeftijd.

Een entree moet mensen aantrekken en uitnodigen gebruik te maken van de voorzieningen in het aangrenzende gebied. Op het hooggelegen terras op een kleine landduin, tegen de bosrand aan, is het goed toeven in de schaduw van de kromme en immer groene dennen. Deze mensen op het duin worden van verre gezien door de voorbijgaande recreanten, die nieuwsgierig worden.

Ik ben eindelijk eraan toegekomen de kostenraming te maken. Het langwerpige terrein is behoorlijk geaccidenteerd en ligt tegen een bosrand. De toerit gaat omhoog en achter de bult daalt het terrein langzaam om uit te lopen in een klein weitje. Tegenover de bosrand ligt een kleine duin, een rug waarop nu struiken staan. Daarop komt de verblijfs- en informatieruimte. Van daaraf is het heel mooi neerkijken op een aangrenzende paardenwei en de verderop voorbijkomende fietsers. Onder een paar grove dennen is het mooi zitten op deze verhoging. Tussen de rug en de bosrand heb ik een bloemenwei voorzien, die licht afloopt. Tegen het bos wordt er geparkeerd, daarmee zijn de auto's uit het zicht.

Leuk project, de kostenraming gaat volgende week de deur uit, dan wordt hopelijk het bestek gemaakt.

De fiets als middel voor gebiedsontwikkeling

2011-08-20T07:56:00.000-07:00

Het feit vieren dat je mag fietsen, dat je talent door God gegeven is.
"I don't work, I ride the bike." Een citaat uit Bike Lordz: een van de films die zijn ingezonden voor het Bike Film Festival.

Bikelordz : Stunts and Styles from Accra, Ghana from Bikelordz on Vimeo.

Een andere geeft de mogelijkheden aan van de fiets in derde wereld, maar ook in sociale achterstandsgebieden, om kleine maar duurzame ontwikkelingen op gang te brengen.

With My Own Two Wheels Trailer from Jacob SB on Vimeo.

Mooie en blikverruimende filmpjes over fietsen in de hele wereld.

Neem eens een kijkje.

Buitenring

2011-08-17T05:32:00.000-07:00

Het plan voor de Buitenring Parkstad zit in de koker. Eindelijk is er een redelijk goed plan voor de ontsluiting van Parkstad van binnenuit.
Onze dienst mag de natuurcompensatiemaatregelen uitwerken. Met een van onze ecologen toog ik gisteren door zuidelijk Limburg om vlekjes en perceeltjes in gedachten in te vullen, om later op kantoor uit te werken.

Een paar overpeinzingen. Er wordt jarenlang gepraat over die weg en te elfder ure moet er een inpassing plaatsvinden van kleine perceeltjes her en der rond die weg. Degelijke landschappelijke inpassing mag blijkbaar niet veel tijd kosten. Met de H+N+S-visie Omgevingsvisie Butenring Parkstad Limburg in de ene hand en de Landschapsvisie in de ander, ben ik nu de bevindingen uit aan het werken.

Wat mij gisteren buiten opviel was dat de natuurcompensatie voor de weg overal moet landen op kleine gemeenteperceeltjes die nu in gebruik zijn bij hobbyboeren en paarden- annex schapenhouders. Die mensen moeten verkassen naar elders (...?) terwijl zij nu het cultuurlandschap relatief goedkoop onderhouden. Na realisatie van de compensatie komt er "dure" natuur op de plek die ook nog eens beheerd moet worden. Door wie? Waarschijnlijk door de gemeente, die eigenaar is; zij ontvangt nu geen pachtgeld meer en moet kosten maken.

Oude verhalen Vogelsang

2011-08-02T16:06:00.000-07:00

Vakantie in de Eifel. Een indrukwekkende reis gemaakt naar de Ordensburg Vogelsang. Vogelsang was een complex van de nazi's, die er voor de oorlog kinderen en politieke leiders inleidden in de nationaal socialistische leer. Dat is opmerkelijk, maar de manier en de ruimtelijk weergave waarin dit is uitgemond is nog veel indrukwekkender. De locatie is overweldigend, maar de complexen liggen erbij alsof er niets anders had kunnen liggen.
De plek is speciaal uitgezocht voor het complex. De nazi's planden een Ordensburg die nog veel groter zou moeten worden dan wat er nu ligt: als je het terrein opgaat moet je eerst anderhalve kilometer over een strak rechte weg om bij het poortgebouw te komen, over die weg en in een niet mis te verstane symboliek. Ga je door naar het hoofdgebouw dan wordt je overweldigd door de massale architectuur van de tijd. Bedoeld om indruk te maken en dat is bij mij zeker gelukt.

De bouw is door de oorlog stilgelegd en na de oorlog kwamen de Britten en later de Belgen. die maakten er een kazerne om militaire oefeningen te doen. Daartoe werd zelfs een heel dorp afgebroken. Tot 1996 werd er geoefend en was het complex ontoegankelijk, vanaf 2008 is het opengesteld voor publiek.

Tegenwoordig is er een stichting die wil leren over de politiek bewogen tijd van voor de oorlog in Duitsland. Het complex zal vanaf dit jaar omvattend verbouwd worden, beginnend met een plan van Hascher + Jehle uit Berlijn.

Ga er eens kijken: Vogelsang IP, Schleiden, een uurtje onder Aken. Meer Vogelsang foto's.

Je wordt er stil van.

Van Dooren had het imposante hoofdgebouw moeten worden.

Opruimen

2011-07-23T11:19:00.000-07:00

Deze vakantie heb ik eens de tijd genomen om onze kelder op te ruimen. De kelder moest worden opgeruimd omdat die vol stond. Daar kon niets meer bij. Spullen die we bewaren en waar we niets meer mee doen, uit het verleden, van vroeger en nog ouder. Oude speelspullen van onze dochter, van onszelf, zelfs.

De kelder moest ook opgeruimd worden om plaats te maken voor de spullen uit de kleine kamer achter. Daar stonden ook veel spullen, die we bewaren, uit het verleden en van vroeger en nog ouder...

Op deze kamer komt nu onze badkamer. Een nieuwe frisse ruimte die mogelijkheden biedt voor de toekomst, met een grote douche, een bad en zelfs een infraroodcabine. Een mooi vooruitzicht. Mooi is ook alleen al het vooruitzicht dat de kelder is opgeruimd, dat je weer weet waar je het moet zoeken, wat je hebt en wat je gelukkig kwijt bent.

Onze spullen zaten vast aan verhalen, die verhalen die we bewaren, uit het verleden en van vroeger en nog ouder. Die zaten vast in onze hoofden en ook die waren weer vol geraakt ...

Nu nog een nieuwe baan, een beetje ontroesten, want ook bij mijn huidige baas zit alles vol met beelden die ik bewaar, uit het verleden en van vroeger en nog ouder...

Zjwamer moer

2011-06-04T15:27:00.000-07:00

Ja, dat had je kunnen verwachten, na zo'n duidelijk protest. (zie mijn post van 7 april). De muur zal gewijzigd worden, na opmerkingen van de (ecologische) klankbordgroep. De entree van dieren vanuit he bruggtje bij de Naboch zou te smal zijn, en zullen korven worden afgebroken.

Ik was er van de week nog en de hangjongeren hangen nu gezellig áchter de muur, zonder dat iemand er zich aan hoeft te storen. Ik heb gehoord dat deze plek al zeker 30 jaar geliefd is bij de hangende Zjwamer jeug. Daar zal die wand wel niets aan kunnen veranderen, dunkt mij.

Het bord hangt ook, maar door de wijziging, zal het wel verplaatst moeten worden.

Tja, zo'n ontwerp blijft toch je kindje, altijd zorgen... :-)

FFF (FIETS FILM FESTIVAL)!

2011-04-30T14:33:00.000-07:00

Bicycle Film Festival 2010 from Benny Zenga on Vimeo.

Dit is een voorproefje van de vele mooie filmjes die nog volgen op deze plek.

Hier word ik nu blij van.

Groet, Thei

Zjwamer moer

2011-04-07T14:56:00.000-07:00

De Swalmense muur. Zo heet de twee weken oude schanskorvenwand inmiddels voor de lokale bewoners rond de ecologische passage in Swalmen. Een knipoog naar de Berlijnse muur, een bruuske afsperring van een altijd open gebied aan de rivier de Swalm.
In het ontwerp hebben we moeite gedaan de doorgang voor fietsers en voetgangers, die met de ecologische passage onder de Autnsnelweg A73 door kunnen, zo vriendelijk mogelijk vorm te geven. De breedte onder de viaducten is royaal gemaakt, in mijn oorspronkelijke idee was die smaller. Daarentegen speelde ik met de hoogte en de breedte; daar waar het donkerder was, was er meer ruimte en was de muur iets lager, in de lichte passages was het smaller en hoger. Die frivoliteit werd als te wild ervaren door de opdrachtgever, Rijkswaterstaat. Uiteindelijk is gekozen voor een eenvoudiger opzet, maar de bochten in begin en einde zijn gebleven.
Om de dieren achter de wand rust te gunnen en de mens toch een blik te geven in de afgesloten wereld achter de wand zijn er kijkgaten gemaakt. Het is de bedoeling dat er ooit edelherten doorheen zouden moeten kunnen. Een das of marter zijn de meer dagelijks gewenste gasten.
Ik hoop dat de wand goed begroeid raakt, en dat de wand één wordt met zijn omgeving. Diej van Zjwaame wennnen er wel aan. Let maar eens op.

Meer foto's van mijn eerste ontwerp op Panoramio.

Sustainable cities

2011-03-10T13:43:00.000-08:00

Ik ben hem nog aan het studeren, maar ik zag al snel dat hij de moeite waard is, die deense site over duurzame steden: Sustainable Cities
Een interessant zin, die uit mijn hart gegrepen is: "The masterplan – the ’grand plan’ – is a crucial tool when planning for urban renewal projects or new urban development projects on a large scale. With the masterplan architects and urban planners can present their overall vision: how should the configuration of buildings, traffic and land-use be? Usually, details are left out in the masterplan – the most important issue here is the big view upon things."

In ieder geval draagt de site uit dat kennis over duurzaamheid moet worden uitgedragen.

Maar hierover later.

Het westen, hoezo krimp?

2011-03-07T15:55:00.000-08:00

Gisteren was ik op familiebezoek in Utrecht, Montfoort. Het is carnaval, ook onder de katholieken in Utrecht en dat hebben we geweten. Een schier eindeloze stoet zeer luidruchtige wagens perste zich met kind en kegel door de smalle straten van het kleine stadje. Een korte fietstocht door het open landschap maakte even de kop leeg van de harde muziek die er rond de optocht hing.
Twee zaken vielen mij achteraf op. Ten eerste de enorme kinderrijkdom van de Montfoortenaren. Nu zul je met carnaval ook bij ons in Limburg veel kinderen op straat zien, maar ik had sterk de indruk dat hier vooral ouders met kinderen onderweg waren. Het areaal grijze haren dat doorgaans onze contreien kleurt, is mij gisteren niet opgevallen.
Die kinderen zullen ook gehuisvest moeten worden en dat doen ze in Montfoort voortvarend. Sinds ik er kom (toch ook al weer zeker 10 jaar) wordt er aan het kleine stadje gebouwd. Geen sprake van krimp of bouwen voor leegstand. Die nieuwbouw betreft dan naar mijn idee kleine huizen op kleine percelen, maar wat een auto's in die straten! Het stond er overal vol. Maar ook carnaval zal gisteren tot een hogere autodichtheid hebben geleid.
Het is de eerste keer dat mij deze regionale verschillen zijn opgevallen. En dat met vastelaovend.

Of zou hij er iets mee van doen hebben?

Leuk filmpje

2011-03-03T06:59:00.000-08:00

Mijn collega Anneke wees me op dit interessante ruimtelijke afbakeningseffect.

Done, eerste Sketchup project

2011-02-28T14:55:00.000-08:00

Buitenruimte en speelplaats bij Basisschool Klingerberg. De gekleurde nieuwbouw van de school is van Verheijen Smeets Architecten uit Tegelen.

Fietsen!

2011-02-20T14:40:00.000-08:00

We moeten meer gaan fietsen. Van de week in den Haag en het stikt daar echt van de fietsers. Gelukkig maar. Het stadsverkeeer zit al vol met mensen die het nodig vinden voor iedere kilometer de auto te nemen.
Fietsen is niet alleen gezond voor de fietser maar nog veel meer voor de stadsmens. Denk eens aan de rust, de gezonde lucht en de sympathieke ontmoetingen van fietsers en mensen in de stad.

Doe het eens, het werkt! Lees ook eens de blog van Michael Colville Andersen of copenhagenize.com. Ook interessante passages op TedxCopenhagen.com.

Ik wens u veel plezierige ontmoetingen.

Lichtpunt

2011-02-12T05:29:00.001-08:00

Gisteren in Utrecht, Leidsche Rijn geweest. Als gast ging ik naar een einddebat van de NVTL over het metropolitane park. Naast een prettig weerzien met enkele Wageningse docenten Erik de Jong en Marlies Brinkhuizen, en studiegenoten, een interessant debat over het moderne stadspark in de 21e eeuw.
Tijdens de fietstocht door het park Leische Rijn, die daaraan voorafging, was mij al opgevallen hoe gelukkig de mensen in de Randstad zich mogen prijzen. Er blijkt veel geld en moeite te worden gestoken in een groene woonomgeving, en die blijkt ook door de mensen voor wie ze aangelegd wordt, hogelijk gewaardeerd te worden.
Vergelijken we de aanleg van deze voorzieningen met de situatie in Limburg, dan kan ik een paar dingen opmerken. Parken in deze omvang worden helaas voor de landschapsontwerpers in Limburg niet gerealiseerd. Deels te wijten natuurlijk omdat we geen echt grote steden hebben en dus ons contact met het buitengebied sneller gemaakt is. Deels ook, omdat wij met een krimpsituatie moeten omgaan. Onze prioriteiten liggen anders omdat de bebouwde oppervlakte afneemt, er wordt gesloopt in plaats van gebouwd. En dat is een hele andere situatie.
Het voelt vreemd nieuwe voorzieningen te realiseren voor een krimpende, vergrijzende bevolking. Maar toch moeten we dat zo niet zien: kwaliteit in plaats van kwantiteit, zeggen onze Limburgse bestuurders. en ik denk dat dat de enige juiste wending is die er aan de krimp gegeven moet worden. Krimp biedt kansen, zoals we dat in Heerlen zien. Het Gebrookerbos, een ontwerpatelier van de gemeente Heerlen en DLG, biedt nieuwe mogelijkheden voor ontwikkeling van recreatie- en cultuurruimte en landbouw in de stad op basis van ondernemers- en burgerinbreng. Een park met een ondernemend tintje.

Het begrip metropolitaan park krijgt zo wel een andere betekenis.

Tweespalt

2011-02-09T14:25:00.000-08:00

God wat hou ik van mijn werk. Vandaag weer een heel leuk ontwerpoverleg gehad in Venlo over de sketchup-school (zie ouder bericht). Hier worden inhoudelijke zaken kort en adequaat besproken, met een wisselwerking van energie, creativiteit en efficientie. Leuke mensen, positieve sfeer.

Drie dagen in de week naargeestig tabellen vullen en regeltjes toetsen. Om 11 uur was mijn lotgenote naar DR gegaan ter kennismaking. Ze heeft eruit onderhandeld dat we nog maar twee dagen hoeven gaan en er een pool komt van collega's die daar de gelederen moeten versterken.

Momenteel is ons kantoor een modderpoel waarin af en toe een bloempje valt. Daar storten alle collega's zich dan op en wie het snelst is of het sterkst of de beste connecties heeft of de bruinste arm mag het houden. Aan de rand zitten de twee labradors. En een labradoedel af en toe, op disndag.

Grrrrrr!

2011-02-07T14:41:00.000-08:00

Het begin van een zeer slechte weg ligt voor ons.

De labrador heeft gebruld.
Mijn baas toonde voor het eerst zijn tanden tijdens een onaangenaam gesprek. In de ochtend had ik een lang overleg gehad in Asten. Een kort, maar zeer verkwikkend terreinbezoek aan de Musschenbaan bij Ospel heeft mij daarna goedgemutst terug doen keren naar kantoor. Op de trap kwam ik mijn kamergenote al tegen met een gezicht op half zeven. "Loop maar naar boven, Sjaak zal je wel inlichten! Ik moet nu weg."
"Ja, doe je jas maar uit en ga maar eerst zitten" zei Sjaak op serieuze toon. Weet dat Sjaak een goede man is en ieder jaar een mooie Sinterklaas neerzet. Nu klonk zijn stem als die van zijn jaarlijkse Goed Heiligmanvertolking, echter met een zeer serieuze, niet mis te verstane ondertoon.
Ruimtelijk ontwerp is niet gevraagd dit jaar. Onze collega's zijn niet genegen ons in te zetten in hun projecten. Natuur staat nog steeds veel heel te hoog op de agenda van onze dienst en aan natuur is nu eenmaal niets te ontwerpen. Meent de labrador. Daarbij moet er een teken gezet worden voor de hele dienst. We zijn niet volledig volgepland, dus we kunnen wel ergens anders ingezet worden, bij Dienst Regelingen nota bene. Breng twee ingenieurs naar een smidse en wacht wat er gaat gebeuren!
We mogen voor drie maanden de gelederen daar versterken, gedurende drie dagen per week. Ons eigen werk moet dan maar opschuiven of versneld opgeleverd worden of anderszins gedaan worden...

Wat een ballentent!

Limburg

2011-01-31T12:53:00.000-08:00

Eijsden, Maasmechelen

Vandaag in De Limburger gelezen dat Limburg veel meer op eigen kracht moet werken. Limburg moet niet naar Den Haag of Brussel kijken, maar naar Aken en Luik, naar het Ruhrgebied en naar Hasselt. De miljoenen die rond ons wonen worden door de NL-Limburgers niet gezien. 'Wij' Nederlanders staren ons blind op de Randstad en zijn luide en vaak embatante uitingen. Dat de Nederlander aanleunt tegen het Angelsaksische blijkt uit veel zaken. Kijk alleen naar de televisie en de vele competities die er lopen, zoals The voice of Holland, Popstars, The X-factor en Expeditie Robinson, om maar eens een paar te noemen. Afgezien van de engelse namen van de eerste drie, speelt in alle vier het competitie-element een grote rol. En het is fijn om bij de winnaar te horen, maar waarom is dat goed? Waarom kunnen we niet samen, constructief bezig zijn. Ik ben er zeker van dat wanneer we samenwerken, de resulataten beter en duurzamer zijn, dan wanneer we elkaar opdrijven in soms blinde competitie.
Het Rijnlandsee model las ik in het bewuste artikel, samen werken, participeren in een gezamenlijk doel om, bijvoorbeeld het grootste exportland van Nederland (zijde Duitsland) actief te bewerken. Niet alleen gaat er veel vanuit Nederland naar Duitsland (tweede grootste importeur in Duitsland met 8,7%, net achter China met 9,2% van de Duitse import).
Maar er is meer, even over de grens: cultuurhistorie van de koolputters: kijk hier eens of hier en naar de andere kant, hier..

Groet, Thei

Sketch Up

2011-01-29T05:33:00.001-08:00

Mijn eerste schreden in het digitaal ontwerp zijn gezet. Sketchup is kinderlijk eenvoudig, maar zonder boek red ik het toch niet; een simpele uitgave maar het leert de beginselen van het programma. Ontwerp je huis, tuin en keuken met Google Sketchup van Frank Fritschy. Het eerste project is de Venlose school in KLingerberg, waar we een nieuw schoolplein ontwerpen en een gymzaal aan de school gerealiseerd gaat worden. De eerste onofficiele schetsen staan hieronder.
Ik heb echt zin om er meer mee te doen.

Illustrator is de zeg maar 'old school' versie van Sketchup. Voor een project in de Peel bedacht ik met een ecoloog een principedoorsnede voor een faunatunnel, door mij in Illustrator nader uitgewerkt.

Zo langzaam begint het ontwerpen vorm te krijgen. het regionaal ontwerp blijft een uitdaging.

Fotopresentatie

2011-01-03T14:58:00.001-08:00

Tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst hebben mijn collega Jan en ik een aantal foto's gepresenteerd. Op verzoek van de organisatie. We hadden een selectie van 16 foto's die we hebben uitgerpint en een serie op de beamer gezet.
De reacties waren veelal lovend. Het viel mij op dat veel mensen de foto's van Jan waarderen om hun detail en scherpte. De foto's van mij om hun originele invalshoek en brede blik.

Voor het goede doel, de Stichting help Ghana op gang, probeerden we de foto's te verkopen, maar niemand was bereid 5 euro voor een kleine of 10 euro voor een grote foto neer te leggen, helaas.

Voor de liefhebbers, de foto's zijn nog te bestellen.

Tulipo

Gooje roetsj

2010-12-29T08:19:00.000-08:00

Toch nog even een leuk filmpje voor de wintersporters onder ons en om het het jaar goed in te roetjsen.

Veel plezier en een gezond en succesvol 2011 voor u en de uwen.

30 cm

2010-12-24T14:37:00.000-08:00

Vanmiddag stopte het sneeuwen dat gistermorgen was begonnen. Het derde jaar op rij hebben we een goeie winter en nota bene een witte kerst. Ik was zojuist nog even met de hond buiten, en het was heerlijk.
Vanmorgen ben ik met vrouw en dochter te voet boodschappen gaan halen. Dat is leuk; door de diepe sneeuw, met z'n drietjes, stappen. De fietspaden waren helemaal niet vrij om te rijden, de weg was redelijk vrij, maar evengoed nog glad.
Wat mij opvalt met dergelijk weer - niet dat we dat zo vaak hebben - dat er toch nog altijd mensen zijn die zweren bij hun auto. OK, fietsen was vandaag geen optie, maar autorijden was ook geen serieus pretje. Winterbanden zijn geen garantie voor sliploos rijden en zomerbanden brengen helemaal geen vooruitgang op bevroren ondergrond.
Je zult je tempo met dergelijke weersomstandigheden moeten aanpassen aan de maat van het mogelijke. Auto laten staan, te voet met de bus of trein. Of thuisblijven.

Soi!

Sneeuw in het land

2010-12-21T08:30:00.000-08:00

Vakantie. Op kantoor is het een ratjetoe. Als ministerieel onderdeel van ELI zijn we overgeleverd aan de "goden". Grotere en kleinere, maar voornamelijk CDA-god Henk Bleeker, die erover denkt onze dienst op te lossen. Daaronder zit nog een zwikje topambtenaren die graag willen dat de Dienst Landelijk Gebied, want zo heet mijn werkgever, als zelfstandige dienst blijft behouden. Als we dan al geen natuur meer mogen ontwikkelen in de ecologische hoofdstructuur, dan toch wel als ministerieel advies- en uitvoeringsburo voor ELI, VROM en mogelijk Verkeer en Waterstaat tesamen.
Dat zou mooi zijn en zeker voor mij als ruimtelijk vormgever en planoloog een kans om breder te kunnen werken dan erwtensoep tekenen en rechte beken weer krom maken. Maar voor nu moeten we eerst door de zure appel heen en zien wie er mag blijven en wie eruit moet. Een aantal tijdelijke collega's heeft de afzwaaibrief al gekregen, jonge mannen die zich met hart en ziel hebben gegeven om te kunnen blijven.

De kerstvakantie brengt even andere gedachten en nieuwe inzichten. Ik hoop dat lang houden na nieuwjaar. Lichtpuntje is mijn eerste fototentoonstelling tijdens de nieuwjaarsreceptie in Veghel op 3 januari. Een aantal foto's heb ik al afdgedrukt thuis. Een selectie gaat via de beamer op het grote scherm. Ik ben benieuwd naar de reacties.

Alvast fijne feestdagen en eine gooje roetsj!

Thei

Cycle chicks

2010-08-08T10:06:00.000-07:00

Mijn vakantie stond dit jaar in het teken van fietsen, zowel het werkwoord als het zelfstandig naamwoord.
Voor de werkexcursie van mijn dienst ben ik verantwoordelijke voor het organiseren van een mountainbike tourtocht. Dat is een belangrijk alibi om weer meer te gaan mountianbiken, belangrijker nog is dat ik weer echt plezier beleef in het trainen en het boeken van vooruitgang op de fiets. Er is niets zo lekker dan dat het lekker gaat.

Daarnaast is mijn familie ook blij met mijn 'fietswoede'; zo kunnen we weer samen dingen ondernemen en op pad zaken bekijken en bespreken. Het verkennen van de eigen woonomgeving is een andere bijkomstigheid, die ik altijd als zeer prettig en nuttig heb ervaren. Nu zijn we alweer een paar kilometer opgeschoten om de Rurradwanderweg te gaan afleggen.

Maar de meeste energie op het fietsen zit'm toch in de fiets zelf. Ik heb geen nieuwe, noch hebben we groot geinvesteeerd in een E-fiets, die mijn vrouw graag wil hebben. Nee, de fietscultuur, het zich voortbewegen op een fiets en aldoende gezien worden is een trend aan het worden. Ik weet het zeker. Kijk maar eens hier op een Deense site. Daar heeft de fietscultuur een hoog gehalte, je bent pas iemand als je op een fiets gezien wordt, en daarbij ook zorgt dat de verschijning mogelijk ook stijlvol is (lees ook het manifest).

Het idee erachter is simpel: meer fietsen in het stadsverkeer leveren een aangenamer leefmilieu op. Dat is wat ik steeds wil uitroepen, maar ik heb de indruk dat dat in Nederland niemand wil horen. Fietsen is hier te alledaags om nog vermeld te worden. En daarnaast fietsen kinderen alleen nog maar als ze te groot worden om door moeder naar school gereden te worden, tot het moment dat ze de OV-jaarkaart krijgen als ze gaan studeren en dat is met 18 jaar.

Ik ben een fan van fietsen, welke soort of manier dan ook, als het maar gebeurt.

Gelukkig heb ik een dochter die vatbaar is deze argumenten en graag beweegt, gelukkig voor haar ouders ook op de fiets.

Een paar interessante links wil ik de geinteresseerde lezer niet onthouden:
Ciao Bella, Italiaanse fietsen van Duitse makelij;
Mijn overdekt liggende fietsbroer, met hier de WAW-site;
Een artikel over ligfietsen
Een Finse cardanfiets;
Dochterlief met Michael Boogerd

ATB

2010-07-27T13:29:00.000-07:00

Voor mijn werkgever ben ik momenteel bezig met het organiseren van de regiodag. Ik werk bij de rijksoverheid, dus vroeger heette dat dienstexcursie. De schaamte voorbij heet dat tegenwoordig gewoon feestdag, waarbij medewerkers uit de drie provincies Zeeland, Noord-Brabant en Limburg bij elkaar komen en allerlei activiteiten doen. Voor 2010 is Limburg weer aan het organiseren geslagen en de dooelregio is dit keer Noord-Limburg, meer bepaald Venlo.
Ik heb mij 'opgeofferd' om de mountainbiketocht te organiseren. Dat is leuk want de route bedenken en uittesten is echte voorpret die mij weer aan het fietsen heeft gebracht. Regelmatig sta ik om half 6 (!!) op om in de koele vroegte (of vroege koelte) de Meinweg onveilig te maken. Anderhalf uur chillen op de fiets en dan fris naar het werk.
Ik heb een kaart aangemaakt op Maps waarin je de route kunt zien en volgen op zijn vorderingen. Leuke voorpret, zoals ik al zei.

Ook op zondag verkennen we met de familie delen van de route en dat is leuk.

Vogel

2010-07-19T13:23:00.000-07:00

Sinds een week of twee is hij er. Twiet twiet, twiet twiet, twiet twiet ... Druk fluitend en steeds in onze Acacia of achterin onze Amandelboom. Van 's-morgens vroeg, heel vroeg rond 5 uur pal voor ons slaapkamerraam, tot 's-avonds, een uur of acht.

Door de renovatie van de straten in Maasniel zijn alle bomen in onze wijk gekapt. Ja, echt waar, ze zijn allemaal weg. Rigoreus en zonder pardon, allemaal opgeruimd. De schamele resten staan hier en daar nog te vechten om het overleven, maar veel hoop heb ik niet meer voor ze. Een Linde van vijftig jaar oud overleefd niet erg als je hem een meter boven de trottoir afzaagd. En als automobilisten dan ook nog klagen omdat de boom zijn bladeren al te zeer rijk opnieuw uitspreid rond de schamele stam, dan moeten die ook weg omdat ze het zicht op de weg ontnemen.

De vogel kan nergens terecht. In onze tuin staan een vijf zes bomen en in de achtertuinen in totaal wellicht een boom of twintig. De storm van afgelopen week heeft veel van de privebomen nog eens de rest gegeven, zodat vogeltjelief steeds minder leefruimte heeft. Waar moet hij anders heen?
Voor de komende jaren moet hij het doen met luciferboompjes en minibladerkronen. Ik hoop dat vogels geen auto gaan rijden, dan moeten die paar nieuwe bomen ok nog weg om te kunnen parkeren.

Duitse oplossing

2010-06-26T03:16:00.001-07:00

Vorige zondag in Krickenbeck (Noordrijn Westfalen) geweest om te kijken of het gebied mooi genoeg is om DLG-MTB-ers rond te leiden tijdens de Regiodag op 16 september. Maar als landschapsontwerper ben je ook altijd op zoek naar goede oplossingen voor vragen of problemen die je tegenkomt in je ontwerppraktijk.
Bij het documentatiecentrum van het Maas Schwalm Nette Grenspark zag ik een hele mooie oplossing voor parkeren met geintegreerde wadi. Ik denk dat ik deze manier goed kan gebruiken bij het oplossen van mijn ontwerpvraagstuk in de Heistert, waar ik een parkeerplaats moet ontwerpen.

Wat je ziet is een wadi tussen halfverharde parkeervakken met een toeleidende weg met klinkers. De vakken zijn aangezet met dezelfde klinkers in essentie bij de uiteinden. De afsluiting van de vakken is gedaan met hoge banden die op 20 cm van elkaar liggen om het water door te laten. Mooi vind ik de oplossing van de vakaanduiding en de overgang van parkeervak naar wadi. Daarin staan subtiel (nu nog) kleine essen. Met muurtjes, hagen en een hek is het parkeergedeelte afgescheiden van de omgeving.

Overigens kun je er prachtig mountainbiken.

Thei

Diabolo

2010-03-12T12:19:00.000-08:00

Deze vond ik nog op mijn oude iMac. Dochtertje lief is vandaag als tenniskampioen gehuldigd in de competitie tot 9 jaar. Laat die maar schuiven.

Design Studio 4: grades

2010-03-04T06:22:00.000-08:00

Gisteren kreeg ik bericht over de punten voor DS4. Mijn vermoedens werden enigszins bewaarheid, ik had een redelijk cijfer, een 6,61 uit 10. Niet heel erg goed, maar geplaatst in de context van de andere studenten (range van 5 tot 8) was ik een goede middenmoter, en ik ben er tevreden mee.
Ook de schriftelijk toelichting op mijn plan was tevredenstellend: ik zou me meer moeten richten op hogere schaalnivo's, regionaal nivo en conceptueel werken/denken. Detaillering zou me liggen en daar hebben de docenten wel gelijk in.

Ik heb inderdaad een hele worsteling doorgemaakt vanaf het eerste concept tot aan het uiteindelijke plan. De concepten zweefden en waren heel erg zoekend, geen uitspraken over kwaliteit en wensbeeld. Dat moet ik veranderen, ik moet explicieter worden in het aangeven wat goed en slecht is en hoe ik dat wil gaan veranderen in mijn plan.

Nu goed. Ik ben blij het gehaald te hebben met een goed cijfer. Maar ik wil wel verhaal halen over het hele procesverloop en de poster.

Het staat weer op papier...

2010-02-27T07:26:00.000-08:00

Eindelijk! De eindpresentatie van Design Studio 4 is weer gehaald. Ik heb er de laatste twee weken behoorlijk aan moeten trekken, ik kwam maar niet goed in het goede ritme. Ik had moeite met het juiste concept en daarna met het oppakken van de juiste invalshoek. Te lang getreuzeld in de beparkte tijd die ik naast mijn werk nog heb.
Nu is het klaar en ik ben blij toe. Zelf ben ik nu content, de docent vond het goed, maar ik moet de beoordeling, die meestal het resultaat van nuchter cijferwerk is, nog krijgen.
Een indruk van mijn werk zie je hieronder. Het is een uitbreiding van rond de tweehonderdzeventig woningen in Driel, vlak bij Arnhem-Zuid. Mijn concept is een nieuwe fietsverbinding tussen Driel en station Arnhem-zuid die het wonen, het Betuwse landschap en de recreatie dichter bij elkaar moet brengen. Onderin van het plan zie je de RK kerk van Driel.
Laat eens horen wat je er van vindt.

Groeten, Tulipo

Design Studio 4

2010-02-14T12:26:00.000-08:00

Alweer een stedenbouwoefening, urbanity. Mijn plan is een recreatieve, woonwerkverkeersverbinding te maken voor fietsers, tussen Driel Heteren en Arnhem-Zuid. Ik heb nogal wat moeite te starten en te aarden met de opdracht. Vaak loop ik ook vast in de analyse, of het gebrek daaraan. Dit keer brak het concept mij bijna de nek. Ik heb het nog niet helemaal scherp, maar eens het klaar is, zal ik het zeker weten.
Wat ik nu al zeker weet is de aardigheid die ik beleef aan de detaillering van het geheel. Een fietsroute ontwerpen is echt een klusje voor mij, geef maar eens aan wat je allemaal wil zien, langs zelf te ontwerpen landschapselementen, zoals huizenrijtjes aan de dijk, een pittoresk pleintje, een mooie door bomen overdekte 'drive' en een opvallend modern gebouw aan een waterrijk strak plein.

Meteen in illiustrator de detaillering is ook nog eens extra leuk.

8 weken

2009-10-31T01:35:00.000-07:00

Wie is U?

2009-09-06T13:57:00.000-07:00

Stedenbouwoefening Design Studio 2

2009-05-10T13:53:00.000-07:00

Een fictieve opgave op basis van een realistische situatie: zie hier mijn invulling van het Renkumse gebied Hogenkampseweg - Bram Streeflandweg.

Renkum ligt aan de rand van de Veluwe, op de stuwwal tegen de Neder-Rijn aan. Een aantal werelden komen hier samen; Hoge droge zand- en heidegebieden, twee beekdalen, een rivierlandschap en de invloeden van Wageningen-Ede en Arnhem-Nijmegen als stedelijk gebieden. Een gewild gebied om te wonen, zou je denken. Maar Renkum kampt met een aantal demografische problemen. De bevolking vergrijsd en ontgroend, de jonge lui trekken weg uit Renkum en de bijvers worden ouder.
Deze ontwikkeling te keren is lastig, maar het aanbieden van gepaste woonruimte voor de blijvers en aantrekkelijke woonmilieus voor de vertrekkers of nieuwe jonge gezinnen, kan mogelijk een halt betekenen van deze ontwikkeling.
Opgave: ontwerp een gebied van 15 ha waarin 205 woningen staan in drie woontypen: een hoogbouwbok van 12 etages, 48 woningen, een apartementsblok van 112 woningen en 45 grondgebonden woningen in rijtjes van minimaal 9. Plaats de blokken in relatie tot mekaar, tot het landschap en hou daarbij rekening met flora en fauna, ontsluiting van het terrein, parkeren, intrinsieke voorzieningen voor huishoudens van 2,4 personen, privacy, veiligheid, natuurwaarden, historische relicten...

Het landschapspark is een concept dat in me opkwam en dat idee werd bevestigd door de reclames rond het terrein voor nieuwbouwwoningen. Inderdaad, er wordt op dit moment gebouwd op het terrein in plukjes langs de zuidelijke rand van het terrein en langs de noordrand, tegen de achterkant van een paar blokjes woningen aan.
In mijn oefening hoef ik geen rekening te houden met bestaande voorzieningen en woningen. Om mijn terrein puur te ontwikkelen, ruim ik de blokjes woningen op en verplaats ik de sporthal, het zwembad en de kinderopvang naar een andere plek, waar het duurzamer zal worden herbouwd. De tennisbanen blijven bestaan, het is tenslotte een park. Maar zo wordt het naar mijn idee niet.

Wordt vervolgd...

Het Landschap

2009-04-23T14:05:00.001-07:00

Afgelopen maandag tentamen gemaakt van de cursus Geschiedenis van de landschapsarchitectuur. Ik moet zeggen dat die stof mij in mijn hoofd is blijven hangen, gevoelig voor geschiedenis als ik ben. De ontwikkelingslijn die ik leerde over het ontstaan van het vak landschapsarchitectuur is te interessant om geen kennis van te nemen. Erin gestampt werden de tuinen uit de Italiaanse Renaissance en ook de Franse Verlichte tuinen. Maar boeiender nog vind ik de lijn die is ingeslagen met de opkomst en ontwikkeling van het park in de stad. Ik ben er nu van overtuigd dat landschapsarchitecten betere stedenbouwers zijn dan stedenbouwers.

Snuif het maar op!

Grenzlandringfieber

2008-10-21T02:58:00.000-07:00

Ik zat alweer drie dagen binnen met de griep. "Kruip maar lekker onder de wol", was het advies van mijn omgeving. Dat kan ik moeilijk, ik moet wat om handen hebben. En wat kun je meer als je gedwongen bent in je pyama door het huis te dwalen en er een computer stil in een hoekje staat?
Mijn eerste impuls is altijd mijn fotoplek en dat was de reden waarom ik wat door oud materiaal aan het struinen was. Totdat ik op oude foto's stootte van de Grenzlandring in Wegberg. Al eerder schreef ik al over de fameuze Grenzlandring, maar nog nooit digitaal. En ik meen dat de geschiedenis van deze voormalige Rennstrecke op nog geen 20 km van huis, het verdiend om verteld te worden. Een paar oude foto's uit 2006 en een artikel uit 2004 deden de rest. Voila, het verhaal van de Grenzlandring in een notedop.

Een betonnen rondweg rond Wegberg werd aangelegd door de Duitse Wehrmacht in de jaren dertig. Na de oorlog bleek die ronde weg zeer geschikt om wegraces te rijden en al in 1948 vonden de eerste wedstrijden plaats. Meer dan 250.000 toeschouwers kwamen op het spektakel af en bevolkten de taluds rond het betonnen circuit. Door de mooie ronde bochten en de lange rechte stukken, bleken er zeer hoge snelheden mogelijk. De organisatoren in de volgende edities van de wedstrijd adverteerde met de kreet 'Schnellste Rennstrecke der Welt', en dat bleek niet overdreven. De wedstrijden werden verreden voor motoren en automobielen, met snelheden die de 200 km/uur overschreden.
Vier keer werd de wedstrijd succesvol georganiseerd totdat in het vijfde jaar, in 1952, er iets gruwelijk fout ging en de wedstrijden werden verboden. Het ongeluk in Wegberg was reden voor het opstellen van strenge eisen voor wegraces waaronder ook die voor de in 1952 gestartte Formule 1.

Foto's van het racerverloop over de smalle weg en de enorme opkomst langs het circuit (foto's uit Scmitz & Pietsch).

Een omvattend boek dat is gebaseerd op onderzoekswerk van de Dietmar Schmitz en Folkmar Pietsch van de Historische Verein Wegberg e.V. werd uitgegeven door de ROKA Verlag (ISBN 3-926525-52-5). De vele interessante historische foto's illustreren het geheel op een duidelijke en vertrouwde duits-degelijke manier.

Wil je meer weten klik dan hier of hier Wikipedia of ga een keertje kijken in Wegberg.

Cursus Landschap

2008-10-13T12:11:00.001-07:00

Op 9 oktober had ik een excursie in het Limburgse zuiden: we togen van Margraten naar Eperheide, van Wittem, Gulpen naar Geulhem naar Libeek en weer naar Eperheide.
De provincie Limburg heeft een nieuwe cursus die onder de naam Praktijkschool Limburg mensen invoert in thema's gerelateerd aan de werkpraktijk van de provincie. Voor mij, ruimtelijk ontwerper in opleiding, was het dit keer een inleiding in het Zuid-Liimburgse landschap. De docenten zijn de emeritus hoogleraren Klaas Kerkstra en Peter Vrijlandt van Wageningen Universiteit.
De inhoud van de leergang is grotendeels gebaseerd op de publicatie 'Landschapsvisie Zuid-Limburg' (LV-ZL) een landschapsontwerp voor Zuid-Limburg en een handreiking om ingrepen in het landschap in dat ontwerp in te passen. Het ontwerp is gemaakt door de beide heren in samenwerking met mensen van de Provincie Limburg en studenten van de WUR.
Interessante theorie met heel mooie praktijkvoorbeelden, door ons ter plekke bekeken op deze dag.

Nog een paar foto's staan hier.

Drie wachters

2008-09-25T11:05:00.000-07:00

Vandaag had ik een studiedag van de Praktijkschool Limburg, in Grathem. Heerlijk weer dus ben ik op de fiets gegaan via Linne de Maas over naar Heel.
Nog een foto hier.

Onnederlands?

2008-08-27T14:55:00.000-07:00

Maastricht is de meest Nederlandse stad van Limburg: ze zijn het meest koningsgezind, er loopt een pak studenten rond die het Nederlandse aanzien (of aanhoren) van Maastricht versterken, en als ze in de stad blijven hangen omdat ze er blijven werken, dan wordt dat effect alleen maar groter. Succes voor Maastricht, dat groot wil zijn.
Dat de stad groot wil zijn blijkt ook uit de architectuur van de stad. Die is groots, overdonderend soms, maar meestal aangenaam. Denk aan het Ceramiqueterrein, in de jaren negentig opgezet als plan de stad weer een toekomstperspectief te geven, vertrouwen in de toekomst. Dat mondde uit in andere projecten, zoals het Entre Deux met die mooie boekwinkel in de oude Dominicanerkerk, het hotel van Camiel Oostwegel in het Kruisherenklooster en ook het Forumcomplex, waar stadskantoor, winkels, kantoren en parkeren op een aansprekende manier werden gecombineerd in een autoloze zone aan de Markt. Alleen daarom al een aanwinst voor de stad. Bijna onnederlands.

Kijk voor meer Maastrichter architectuur hier

Voetballeeee!!!

2008-08-17T11:52:00.000-07:00

We hebben dit jaar het EK Voetbal gehad, de Tour de France en nu de Olympische Spelen. Sport maakt ons leven aangenaam. Niet om te kijken, natuurlijk, zou ik bijna zeggen. Want wat heb je aan een urenlange uitzending van de een of andere etappewedstrijd en je ligt zelf languit in je luie stoel. Of je staat tijdens je werk in een friettent of in een elektonicazaak de hele tijd te kijken naar de Spelen. Je kunt dan meepraten met je vrienden of collega's, maar wat brengt het je nu eigenlijk echt?
Sporten moet je dóen! Dat weet mijn dochter heel goed. Eerst was het tennis, nu waait de wind uit de richting van het voetbalveld. Ze kent alle nationale spelers met naam en rugnummer, zowat. En nu wil ze er nog 'op' ook! Je moet je kinderen in hun keuzes bijstaan, maar voetballen doe ik toch het liefste vanuit mijn luie stoel. Aanvalluh!

Vakantie

2008-08-11T13:21:00.000-07:00

De Ardennen zijn prachtig. We zijn er veel geweest, maar nooit zo zuidelijk als Bouillon, Herbeumont of Neufchateau. Plaatsen met ieder zijn eigen gebouwen, zijn eigen stadsbeeld, zijn eigen geschiedenis. Die geschiedenis probeer je dan toch te achterhalen aan de hand van de beelden en de gebouwen die de dagelijks opdoet, tijdens zo'n vakantie. Indrukken die je je leven lang meenemt en die je levensverhaal kleuren.
Deze foto is genomen op een plek waar soldaten hun leven gaven; een klein Frans Bataljon tegen vier Duitse Bataljons die ten noorden van Neufchateau in 1914 de stad naderden en de Fransen in een middag in de pan hakten. Letterlijk. Deze plek toont het levensverhaal, of beter het stervensverhaal van deze dappere mannen die vochten voor de betere zaak.
In de buurt van Ieper las ik ergens dat daar de aarde met bloed doordrenkt is. Dat beeld kreeg ik hier ook, mooie dalen, sfeervolle bossen en kleine stadjes met bloed doordrenkt. Daar moet je eens af en toe bij stil staan. Ook tijdens de vakantie.

Devastation

2008-05-25T15:16:00.003-07:00

Geen ander woord kwam er in mij op toen ik de titel voor dit stkje bedacht. Ik had foto's gezien van de enorme gaten die er gamaakt worden voor de bruinkoolwinning in de omgeving ten zuiden van Mönchen Gladbach. Ook van de dorpen die worden gesloopt hiervoor. Leegstaande dorpen met dichtgetimmerde ramen en deuren. Gesloopte huizen en baggerende kolossen. Ik wilde dat zien, ervaren, proeven en voelen.
Vandaag was ik in Immerath, Otzenrath en Holz, de dorpen die gesloopt gaan worden of al gedeeltelijk gesloopt zijn. Ik ben niet naar het gat gaan kijken. Dat mocht niet van de bewaking. Maar ik heb ervaren hoe de dorpen erbij staan. Stil, doodstil is het er. Alles wat er staat gaat tegen de vlakte. Honderden jaren dorpsleven, familieleven, cultureel leven, gewoon leven: alles weg. De huizen resten nog, plaatsnaamborden zijn leeg. De sfeer die hier hangt is rust, stilte, leegte.
In Pesch staat een monumentale herenboerderij. die gaat weg, een mooie mergelstenen kerk, gaat ook weg en talloze oude huizen, binnen vijf jaar: WEG! En waarom? Om een paar honderd miljoen kuub bruinkool die in een aantal maanden, misschien een jaar erdoor gejaagd wordt om stroom op te wekken: leven voor stroom. (Vertel mij nooit meer dat stroom milieuvriendelijke energie is).

Moors' eerste

2008-05-14T16:04:00.000-07:00

Mijn eerste ontwerpatelier.
Met knikkende knieën, werkelijk waar. Gezonde spanning voor een werkgerelateerde inspanning. Ik moest een groepje Buggenumgerelateerde mensen meenemen in een ontwerpproces. De hele dag al zenuwen, mijn eerste keer. Uiteindelijk om 5 uur stond mijn verhaal als een klok. Ik had het idee dat alles goed verlopen was en Tom, mijn collega bevestigde dat. Blij. Streek ook blij. Mooi dorp, dat Buggenum.
Ik had vroeger een collega uit Haelen die zei altijd 'Buggienum'. Ik moet me reppen om dat niet ook te zeggen.
Euforie.
Het is vandaag goed gegaan. Op naar de volgende.

Het vrouwtje dat met een stoel door het bos liep

2008-04-29T14:09:00.000-07:00

In het bos overkomen je regelmatig de opmerkelijkste zaken. Soms liep je een paar reeen tegen het lijf en dan weer raak je verzeild in een troep zwijnen. Vogels halen ook rare streken uit, of eekhoorns, maar gisteren liep ik tegen een vrouwtje op. Het was een kleine vrouwtje, en het was in de stromende regen nog wel. Ze liep er met een woonkamerstoel van het type 'klop, klop, jaha het zijn echt massief eiken meubelen, uit Oosterhout'.
Het was geen kaboutervrouwtje, nee, een gewoon vrouwtje met een zwart petje. En die stoel natuurlijk. Vreemd.

Meer over de Meer

2008-04-27T03:54:00.000-07:00

Geen woorden, maar slechts beelden dit keer.
Zie ook de site van landroof.nl

Gebouwen in Roermond zijn vogelvrij

2008-04-24T13:13:00.000-07:00

Het is weer voor mekaar! Roermond staat weer op de landkaart. De plannen voor de sloop van een monumentale Wederopbouwmelkfabriek in de Roermonse wijk Het Veld worden door de gemeente geen strobreed in de weg gelegd. De eigenaar presenteerde onlangs zijn voornemen om zijn groothandel in levenmiddelen in de voormalige Campina melkfabriek aan de Prins Bernardstraat te te verplaatsen naar een locatie aan de nieuwe A73. En passant werd nog eens gemeld dat de huidige huisvesting tegen de vlakte zal gaan om plaats te maken voor een woningcomplex.
Dit gebouw is een van de meest opvallende Wederopbouwvertegenwoordigers die we onlangs inventariseerden met een specialist van de Bond Heemschut. Heemschut inventariseert landelijk monumenten van na de oorlog om te plaatsen op een aanbevelingslijst voor minister Plasterk. Niet dat de melkfabriek meteen op de lijst zou moeten, maar het is toch wel een hele fraaie vertegenwoordiger van het bouwen uit die tijd; 'Je kunt het gebouw met de mooie betonnen tongwelven behouden door het her te bestemmen met een publieke functie, bijvoorbeeld een sportcentrum of een skatebaan'. Niet alleen de tongewelven, zeker ook de fraaie autentieke voorgevel van het kantoorgebouw aan de weg, het mooie trappenhuis en het nog originele jaren vijftig interieur zijn in heel goede staat. 'Over vijftig jaar kijken mensen zich hier de ogen uit!'
In de gemeente Roermond probeert de Stichting Ruimte een lijst op te stellen met behoudenswaardige Wederopbouwarchitectuur en die voor te dragen aan de gemeente om een beschermde status te verlenen. De vraag is hoe gevoelig deze is voor deze stijl van bouwen. Of de gemeetne helemaal gevoelig is voor argumenten om te behouden wat goed en waardevol is?
Kijk hier voor meer beelden.
Tulipo

Chris 'Webster's' blues

2008-03-04T23:27:00.000-08:00

De luis in de pels is uit.
Op zondag 2 maart presenteerden we onze bundel aan het publiek. Het was een aangename bijeenkomst, de opkomst was enorm en de stemming opperbest. De luis in de pels heeft zich goed gepresenteerd en het boek is goed ontvangen. We zijn tevreden en hopen dat we alle boeken kwijtraken met een tevreden lezersschare.
Meer dan een jaar hebben we eraan gewerkt en vele hobbels moeten nemen. Maar ik denk dat we kunnen zeggen dat we een mooi boek gemaakt hebben. De inhoud is zeer lezenswaard en ik mag zeggen dat het er verzorgd uitziet. De commentaren van onder meer Peter Nissen, Gerard van der Garde en ook Dennis Janssen zijn lovend, maar ze moeten het nog lezen...
Ik weet niet of ik dit zo snel nog een keertje zal doen, maar voorlopig mogen we trots zijn op onze jubelbundel.

Chris heeft meerdere steentjes bijgedragen, zonder dat dat vermeld is in het boek. Maar op de presentatie was hij niet te overzien, zoals blijkt uit de video (let op het subtiele voetenwerk van deze virtuoos!).

Meer over de Roermondse Stichting Ruimte hier.

Beugelen

2008-01-05T15:35:00.000-08:00

Vandaag weer eens ouderwets gebeugeld bij Braam in de stad. Nieuwjaars- receptie van onze stichting. Het spel met de grote knikkers, maar dan anders. Het wordt nog gedaan in enkele Midden-Limburgse en Oost-Brabantse plaatsen en daar schijnen er nog competities te worden gehouden en is de jeugd sterk in opkomst. Het is een interessante mix tussen tennis, kegelen en jeu de boules, die veel vraagt van tactisch inzicht. Het is een spel voor jong en oud, dat gespeeld kan worden zowel binnen als buiten.
Echt laveren tussen collega's en concurrenten is iets dat veel voorkomt in het vak van ruimtelijk ontwerper. Een vak waarvoor ik gekozen heb, en waarvoor ik een opleiding zal volgen in het komende jaar. Mijn studie planologie heeft mij geen heil gebracht. Ik heb nooit echt het idee gehad dat dat mijn werkgebied zou kunnen worden. Dat heb ik nu wel, en wel omdat ik weet dat ik het kan. En wil. praktische oplossingen zoeken die nog mooi en functioneel zijn ook. en dat in het landelijk gebied, waar het niet erg aankomt op passen of meten, maar meestal vooral om het beeld, en dan ook nog over hoe het er over een paar jaar uitziet. Strategie, een interessante mix van spanning en ontspanning; het lijkt net beugelen.
Oh, wat zit er veel in dat spel!

Start in 2008

2008-01-01T07:47:00.000-08:00

Grijs en grauw. Zo zijn we 2008 begonnen. Op het Wolfsplateau, op het hoogterras van de Meinweg, begint sinds enkele maanden nieuwe natuur zich te ontwikkelen. Ook die natuur is nu nog grijs en grauw, nietig en klein. Er lopen grazers, die brengen variatie en karakter aan in het eens zo saaie weidelandschap. Op de achtergrond de struiken en bomen die eens de hoeve van Steinbusch en de landwegen begeleidden. Nu staan ze midden in het natuurterrein en worden ze 'beheerd' door de runderen. Maar alles is nog nieuw. Net als het nieuwe jaar.

Oud en nieuw, leven en dood, het ligt in de natuur zeer dicht bij elkaar. Deze vos hieronder zal de ontluikende pracht achter hem niet meer beleven.