Ik heb altijd geroepen dat ik nooit een reünie zal willen, of althans eentja dan, na een flink aantal jaren met vrouwen en kinderen en kleinkinderen, alles bijeen. Nu, dat scheelt niet veel. In tijden van vlak na de oorlog zou ik al een opa kunnen zijn en de klas van 1982 is toch ook alweer 30 jaar geleden.
Nu ik dat hier neerschrijf begin ik de volle ernst van dat getal in te zien. Wat heb ik gedaan, wat is er van mij geworden en van al die klasgenoten en waar gaat dat nog heen? 30 jaar is bijna twee keer zolang als de leeftijd die ik toen had. Ik kan niet zeggen dat ik minder ambitieus ben dan toen, dat ik minder plannen heb of minder wil doen met mijn leven.
Een kennis van mij wil verhuizen, terug naar Turkije. Hij is 32 en beschreef zijn leven voor mij dat hij nu in Nederland leidde: werken, thuis zijn op de bank zitten, werken, twee weken op vakantie gaan en weer werken. "Ik heb geen plezier in mijn leven in Nederland" zei hij, "Jij wel?" En prompt werd het mij zwaar om het hart.
Goeje vraag. Wat is er nog over van mijn post-HAVO-ambities? Van mijn post-atheneum-ambities, of mijn post-planologie-in-Nijmegen-ambities? Een prangende vraag. Nu Bleker de scepter zwaait (en geloof mij, dat is niet vanwege vastelaovend) en bijgevolg mijn dienst aan het decimeren is moet ik mij serieus gaan bezinnen op mijn ambities. Mijn post-na-30-jaar-HAVO-ambities.
Oud-klasgenoten kijken hier
0 reacties:
Een reactie plaatsen