Afgelopen maandag tentamen gemaakt van de cursus Geschiedenis van de landschapsarchitectuur. Ik moet zeggen dat die stof mij in mijn hoofd is blijven hangen, gevoelig voor geschiedenis als ik ben. De ontwikkelingslijn die ik leerde over het ontstaan van het vak landschapsarchitectuur is te interessant om geen kennis van te nemen. Erin gestampt werden de tuinen uit de Italiaanse Renaissance en ook de Franse Verlichte tuinen. Maar boeiender nog vind ik de lijn die is ingeslagen met de opkomst en ontwikkeling van het park in de stad. Ik ben er nu van overtuigd dat landschapsarchitecten betere stedenbouwers zijn dan stedenbouwers.
Snuif het maar op!
0 reacties:
Een reactie plaatsen