Wanssum ballooning

Het atelier in Wanssum leidde tot een succesvolle presentatie. Het verslag is volop in de maak. Ondertussen probeer ik de verworven concepten van de dag te vangen in één beeld. Vanuit de lucht, uit onze eigen ruimtelijk ontwerpersballon. Die laten we ieder keer op als er een atelier is afgerond en de plannen zijn uitgevoerd, virtueel dan. 

Mijn collega An en ik vliegen graag met deze ballon, het is er stil en je kunt heel goed over je gebied kijken, hoe het leeft en werkt. Nederland van boven, maar dan voor ontwerpers. Kijk wat ik ervan gemaakt heb. Tevreden stoten we aan, voor een glaasje vanuit de lucht.

Op naar de volgende stop, proost.

Mies

Ik ben een fan van het moderne. Moderne architectuur is voor mij een verademing: de rust, de herhaling, het strakke en het heldere, de ruimte. Ook in de stedenbouw is er die herhaling en de strakke lijn. Maar ook de functiescheiding en de grote doorgaande wegen. Ik heb zo mijn twijfels bij de leefkwalititiet in veel van die moderne woonwijken, toch hoor je bewoners van de Bijlmer veelal niet klagen. Ook de Roermondse Componistenbuurt is voor buitenstaanders een slechte buurt. Bewoners wonen er vaak lang en met plezier. De Componistenbuurt is evenwel een maatje kleiner en overzichtelijker, de moderne principes zijn er echter grotendeels toegepast.

In de architectuur doet veel beton en glas de gebouwen licht lijken. Een meester van de moderne architectuur is toch wel Mies van der Rohe. In de Volkskarant van afgelopen week een reportage over de gerestaureerde Villa Tugendhat, uit 1929 in Brno. Die wil ik hier even laten zien. 

Meer fotos's op de site van het Museum Villa Tugendhat in Tjechië.

Mobiele wereld

ⓒ Geert Gratama voor Dienst Landelijk Gebied

Een drukte van jewelste

In Wanssum zijn de mensen zeer geïnteresseerd in wat er met hun directe omgeving gaat gebeuren en ze willen ook allemaal meepraten en meedenken. Ik heb ook de indruk dat ze morgen ook al zouden willen meedoén!

Foto's Marjan Gooren

Tijdens het ontwerpatelier Haven en Wanssum verankerd troffen wij als DLG-ers een enthousiaste groep bewoners, ondernemers, belanghebbenden en betrokkenen, die allemaal even gretig waren hun mening te laten horen. Dat bleek al bij de kennismaking waar we de deelnemers hadden gevraagd een object in de vorm van een plaatje of beeldje te laten vertellen over hun doelen voor het gebied. Daardoor en door de vele aanmeldingen moesten we het kennismakingspraatje in de vorm van een pecha kucha-presentatie van twee naar één minuut inkorten.
Tijdens de drie werksessies daarop volgend bleken de deelnemers zeer betrokken, maar ook open over hun belangen, motieven en dromen. Geen scheef woord hebben we gedurende de hele dag gehoord en alles kon en was mogelijk.

Uiteindelijk presenteerden we de resultaten van de dag in een half uur durende en kort voorbereide presentatie aan de zowat voltallig opgekomen gemeenteraad van Venray. Naast natuurlijk de opdrachtverstrekker deputé Patrick van der Broeck en wethhouder Jan Loonen. Laatsten waren behoorlijk enthousiast over het getoonde resultaat en staken dat niet onder stoelen of banken.

Al met al een zeer geslaagde dag die zeker nog een vervolg zal krijgen in de uitwerking.

Duidelijk is in ieder geval dat we erin geslaagd zijn, mét de deelnemers van de dag, een logische en realistische structuur neer te zetten voor een verbetering van de samenhang in het dorp, met de haven en met het ommeland.

Hieronder enkele impressies van de enerverende dag.

Leuk

Vrijdag weer eens een ontwerpatelier, nu in Wanssum. We willen bekijken hoe we de haven als spil kunnen gebruiken om nieuwe ontwikkelingen in de omgeving aan te zwengelen. Economisch, recreatief, qua leefbaarheid en waterveiligheid. Een interessante integrale thematiek, waarin het groen en natuur eens een keer een ondergeschikte rol speelt.

Met mijn twee naaste collega's en nog een pak of 25 mensen een hele dag schetsen, praten en presenteren, ik heb er zin in.

Revenie

Nu is het mij ook overkomen, ik werd gevonden als een van de laatsten uit een groepje van een viertal HAVO-klassen uit 1982. "We moeten weer bij elkaar komen", een aantal vrouwelijke jaargenoten heeft het plan opgevat de examenjaargang 1982 te herenigen.

Ik heb altijd geroepen dat ik nooit een reünie zal willen, of althans eentja dan, na een flink aantal jaren met vrouwen en kinderen en kleinkinderen, alles bijeen. Nu, dat scheelt niet veel. In tijden van vlak na de oorlog zou ik al een opa kunnen zijn en de klas van 1982 is toch ook alweer 30 jaar geleden.
Nu ik dat hier neerschrijf begin ik de volle ernst van dat getal in te zien. Wat heb ik gedaan, wat is er van mij geworden en van al die klasgenoten en waar gaat dat nog heen? 30 jaar is bijna twee keer zolang als de leeftijd die ik toen had. Ik kan niet zeggen dat ik minder ambitieus ben dan toen, dat ik minder plannen heb of minder wil doen met mijn leven.
Een kennis van mij wil verhuizen, terug naar Turkije. Hij is 32 en beschreef zijn leven voor mij dat hij nu in Nederland leidde: werken, thuis zijn op de bank zitten, werken, twee weken op vakantie gaan en weer werken. "Ik heb geen plezier in mijn leven in Nederland" zei hij, "Jij wel?" En prompt werd het mij zwaar om het hart.

Goeje vraag. Wat is er nog over van mijn post-HAVO-ambities? Van mijn post-atheneum-ambities, of mijn post-planologie-in-Nijmegen-ambities? Een prangende vraag. Nu Bleker de scepter zwaait (en geloof mij, dat is niet vanwege vastelaovend) en bijgevolg mijn dienst aan het decimeren is moet ik mij serieus gaan bezinnen op mijn ambities. Mijn post-na-30-jaar-HAVO-ambities.

Oud-klasgenoten kijken hier

Joep de creationist

Mijn mountainbikebuddie Joep J. is een fijne koempel. Vandaag verraste hij mij weer met zijn diepzinnige inzichten, die je niet verwacht tijdens een gewone mountainbiketocht. Daar gaat het overigens bij ons al lang niet meer om, om te fietsen. Natuurlijk, het is een middel im fit te blijven en om de natuur in te trekken, even van huis te zijn, maar zeker voor ons ook om te discussieren en te filosoferen.

Joep is van het praktische, maken en niet zeuren. Vooraf bij vertrek vertelde hij over de aanleg van zijn vijver en hoe hij de vijverspecialist steeds moest overhalen anders te werken dan hij gewend was; "Zoals iedereen het doet, kan het nog altijd, nu doen we het zo."

Er schijnen meer planeten te bestaan dan zandkorrels op deze aarde en het heelal is dus onmetelijk. Daar heeft Joep over nagedacht en kwam er niet uit. Verrassend was zijn inzicht dat daarom het leven op aarde heel goed kon zijn ontstaan vanuit een vooropopgezet plan van levens van een andere planeet. Hoe anders kunnen er dergelijke bijzondere en vreemde wezens onder de oceaan leven? Een creationist, maar met een ander water gewassen. Want waarom zou je doen zoals iedereen het doet?

Out of the box denken is mijn vak, gelukkig zijn er nog mensen die mij inspireren.